تفسير: مقصود از انسان که در اين آيه مورد سرزنش قرار گرفته کسى است که منکر روز قيامت است ، زيرا در پى اين سرزنش آمده است : « کلاّ بل تکذّبون بالدّين » و لازمه انکار قيامت ، انکار دين خدا ، و لازمه انکار دين خدا انکار ربوبيّت پروردگار و کفر ورزيدن به اوست . خداوند در اين آيه خود را با دو وصف ربوبيّت و کَرَم ياد کرده و فريفتگى و کفر انسان را در اين زمينه مطرح ساخته تا سبب عتاب و سرزنش را بيان کند و به وى بفهماند که سزاوار نکوهش است ، زيرا سرپيچى کردن از فرمان کسى که تدبير امور و تربيتِ او را برعهده دارد و نعمت هاى مادى و معنوى بسيارى به او ارزانى داشته بى ترديد ناسپاسى است ، به ويژه اگر آن کس کريم باشد ، يعنى در برابر نعمت ها هيچ عوضى از او نخواهد و اگر از او خطايى مى بيند چشم پوشى مى کند و از او درمى گذرد .